Geri geldiğimde, evim iç çekti,
Üzerine ağırlık binen bir koşum atı gibi.
Öylesine yarı açık bırakıp gittiğim ev sanki
bir düğmeleri iliklenmemiş gömlekti,
sanki nefes alışına biraz izin verilmişti,
sanki nefes alması uzun süre engellenmişti.
Balkon üzerimizde asılı duruyordu
ve dönüp duran demir vinçlerle dolu bir sabahı andırıyordu.
Dişlemeye çalıştım boğazımdaki gri yün düğümüyle onu.
Henüz yıkanmış bir avuç içi düştü yere bir an.
Vinçler dünyayı çevirebilir aşağıya doğru ya da
yukarıya: hatta onlar binlerce atı bile çıkarıverir ortaya.
Aşkın yıkılması, kalıcı bir süreçtir ama.
Bazen o çok benzer kaşların yolunmasına,
sonra da uyuşturulmadan yapılan bir ameliyata.
Buzdolabı hırıltılar çıkarır, gaz tesisatı kaçak yapar
şimşek gibi alev çakar ve hava durumu berbat yüzünü gösterir.
Bir damla kirli tabakların köşesinden taşar durur.
Sanki bu daireye birisi daha önce taşınmıştır
seyahatteyken benim pek çok katmanım burada kalmıştır
ve geri dönüşümü beklemiştir sabırla.
Şimdi burada bir kuş evi var ve ateş onu yalayıp yutuyor: iyi
alev, güçlü kanat çırpışları ayırıyor
suyu, alevler içindeki vinçleri, yanan vinçleri.
Türkçeye Çeviren Mesut Şenol