platformda iki kadın
bakıyor birisi
diğerinin giysisinin, Hierapolis’in tozunun
ve Efes’in günbatımının rengine benzeyen en üst düğmesine
çözülüyor o düğmenin – turuncu – altın dikiş yerleri
adım adım gözler önüne seriyor bedeni
uçuşan siyah iç giysilerini
sözcüklerin dalgasında bir alçalıyor bir yükseliyor
bir sıkıntı mı var
ve iki el, sanki iki ayrı dünya gibi giysinin uçlarında birleşiyor –
beni o adam terk ettiğinden beri – diyor kadın –
meleklerin şeffaf bedenlerindeki giysileri düğmelerken
düğmeleri iliklemek acı veriyor
şafaktaki boş bir yastığın görüntüsü gibi
iki kişilik bir davetiyenin gelmesi için duyulan kaygı gibi
ve bir kadının kendi giysisinin düğmelerini iliklemek için
kollarıyla yalnızca kendisini arkadan kucaklamasında olduğu gibi
o zaman – diyor ilk kadın – veda etmelisin
arkadan düğmelenen giysilere
ve belden ense köküne kadar öpücüklere
boğulmuş fermuarlı giysilere
böylece onlar, o adam gibi, hem giderler hem de kalırlar o yerlerde
zamanı gelene kadar
Türkçeye Çeviren Mesut Şenol