şimdi bahçıvan kapıyı açıp girse
bir kız, ansızın annesine hiç benzemeyecek
bütün törenleri kaçırıp, üstelik gerinerek
turgut’a bakacak
turgut bir iç rahatlığıyla dolaşacak caddeleri
koyu kaşmir elbisesi
ince omuzlarından süzülen ceketi
boyu ve posu ama her şeyi
kendini uğurlamaya çıkmış
bir yolcunun hafifliğiyle gülümseyecek
——
turgut beni uyar
ensemden belime doğru
çok hafif bir çöküntü
giriyor odaya
generaller giriyor, siviller, vekiller
neşesi kırılmış bir halk
koltuğunun altına sıkıştırılmış
gazete kokusuyla geliyor
—–
kucağıma alıyorum, kuşkuyla hırpalıyorum akşamı
sabahı zor ediyorum, dişlerimin arasında eziyorum sesi
kasları ve iradesi alınmış /
ama öfkesi bileylenmiş bir kadın en yukarıda
aşağıda bir avuç iblis tempoyla; hadi, hadi
bir iki hop bir iki hop bir iki cop…
turgut biri bizi itiyor arkadan
hem de hep bir ağızdan…