Deli Memet Gökova rüzgârıdır
Gökova’dan doğar, Gökova’nın denizinden
Denizatlarından, denizatlarının nefesinden
Denizden çıkıp karıştı mı havaya
Koşar ovaya
Göğe çıkar, yıldızlara aya
Yere düşer, kalkar ayağa
Tarladaki köylünün kasketini kapar başından
Sakar’a kaçar
Sonra kasketi fırlatıp atar Sakar’dan aşağıya
Bir kuş gibi süzüle süzüle inerken
Kasket Gökovaya
Peşinde Deli Memet
Yaz günü,
Gün ortasında gece ayazı bu Deli Memet
Poyraz mı eser, yıldız karayel mi?
Kahkahalar, ağlamalar, kuşkanatları
Dallar yapraklar uçuşup kaçışır önünden
Esince Deli Memet
Kapılar pencereler kapanır
Çocuklar evlere saklanır
Bacalar yere çakılır
Duman kokusu, köpek havlamaları
Bir eliyle Ak Deniz’i
Diğeriyle Ege’yi tutup kaldırır bu Deli Memet
Deniz kokusu çekilir sokaklardan
Sonra
Çıkıp Sakar’ın başına oturur
Bekler olacakları Deli Memet
Gökova’da denizatları, denizatlarının nefesi
Koşmalar mı?
Yere düşüp ayağa kalkmalar
Uçmalar, göğe çıkmalar mı?
İpi kopmuş uçurtmalar
Yüzmek mi?
Denizde oltadan kurtulmuş balık
Koştu Deli Memet, düştü Deli Memet
Oltadan kurtulup derinlere, diplere…
Çıkıp denizden, uçtu Deli Memet
Sudan toprağa, topraktan havaya karıştı
Esip geçti Deli Memet
Kabaran sular çekildi
Toz duman dindi
Yapraklar dallara döndü
Açıldı evlerin kapıları, pencereleri
Sokaklar, çocuklara kavuştu
Halet’in avucundaki yanık
Kırmızı bir karanfil olup açtı
Sonra şiirler
Sonra zeybekler, şarkılar, danslar…
*Ünlü arkeolog Prof. Dr. Halet Çambel ve eşinin yaşamlarının anlatıldığı “Halet Abla Destanı” Ege Denizi/Gökova Körfezinde esen ve halk tarafından “Deli Memet” olarak adlandırılmış rüzgârın betimlendiği bu şiirle başlar. Aynı isimli kitaptan alınan bu bölüm, “Olympos Mektupları” için kısaltılmış ve mitolojideki rüzgâr tanrısı ve tanrıçasının adıyla adlandırılmıştır.