BOŞLUK

I.
konkav bir kirpiydim
bir kirpi cenin
törpülerdim dikenlerimi her gece
sana gelmeden önce

geceleri Yıldız Koyuna giderdik
tedirginlik toplardık ay büyürken
kızıl saçlarına dokunurdum ürperirdi ellerim
sen iç çekerdin
duyardım
yırtılırdı ciğerin

kirpiklerinle bir boşluk dokurdun aramızda
bir karanlığın vardı bilirdim
eğilip bakınca başım dönerdi
irkilirdim

bir göl müydü yoksa sazların doladığı bir koy mu
ilerde bir tekne cesedi gülümserdi bize
korkularımızı siper ederdik gözlerimize
rüzgar eserdi
çarpan kozalaklarda yetim çocuk sesleri
incecik bir dal olur eğilirdin bana
o kadar azdın ki
seni öperken soluğumu tutardım

II.
Kadıköy vapurunda giderken deniz taşardı boğazdan
martılara şiir atar, susardık
bir kolumla seni tutar bir kolumla aramızdaki boşluğu iterdim
o kadar kararsızdın ki
boş bulunup boşluğa kapılmandan korkardım

dar barlara otururduk dik bakışların altında
dola dola ayrılık dolardı kadehlerimize
hüzün sebili gözlerinden

dalıp giderdik
avuçlarımda kekikli kelimeler biriktirir
ufalardım aramızdaki boşluğun üstüne

III.
ağustos’lara salıncak kurmuşken
salınırken bir sevgiden bir sevgiye
bula bula önümüzde şubat’ları bulduk

IV.
kala kala bir tutam saç kaldı elimde
her teli bir boşluk büyütüyor içimde