Gurbete çıkanlara telaffuz edilen
“En gerekli olanları alın” repliği gelir aklıma
gereksiz nedir ki insanın hayatında
belki fazladan bir kaç kalem, çorap, çay kaşıkları olsa olsa
Çocuğumun ilk defa yürüdüğü rengarenk halı mı
yarenlik eden yastığım, nice hayallerimi izlediğim tavanım mı
bahçemdeki söğüt ağacım mı, ortancalarım mı
derdime koşan insanım mı
ve hatta mevsimlerim mi, güneşim mi, ayım mı gereksiz
Mübalağa ettiğimi düşünen seslerinizi duyar gibiyim
mevsimlerimden, ayımdan, güneşimden vazgeçmeyişimi
Ben Üsküdar’dan bindiğimde vapuruma
güneşim usulca batarken Marmara Ada’sına
sessizliği bozan nevale peşindeki martılarımı özlerim
Özgür ve derin bir nefes alırım sarı sıcak boğazı izlerken
geçerim Karaköy’e
ayımın maviye boyadığı Galata’ya
üzerine yıldızların yağdığı İstanbul’uma bakarım
doyasıya ve her daim hayranlıkla
Her şeyim, beni var eden her şeyim gerekli
yok olmamam için
yanıma, yanı başıma, yamacıma