Ordu’yu seyrediyorum mazinin penceresinden,
Bu zamanın, bu anın seneler öncesinden !
Kendimi var sayıp bir hayal aleminde,
Sahil boyu yürüyorum bir sonbahar gününde !…
Mahalle arkadaşlarımı görüyorum;
Çift kale maç yapıyorlar iskelenin önünde
Denizin ortasından patırdayıp gidiyor,
Bordo renkli bir çapar…
Yine bugünkü gibi uçuşuyor çığlık atıp martılar
Deniz sakin, sütliman hava da güzel gayet,
Kumsalda ise ha gayret, bereketli bir mayet;
Çekiyor balıkçılar
Taşbaşı’ndan sanki gülümsüyor,
Beyaz badanalı şirin evler…
Boztepe’nin gerdanına inci gibi dizilmişler.
Taş duvarları bahçelerinde mandalina ağaçları;
Dallarında mandalinalar altın gibi sapsarı !
Bu güzel bahçeler, bu şirin evler,
Bilmezler ki bir gün gelecek;
Yerlerine insafsızca dikilecek,
Beton yığını sevimsiz devler !…
Ordu’yu seyrediyorum mazinin penceresinden…
Bir rüya görür gibiyim seneler öncesinden
Görünen rüyadır artık,yorsak da, yormasak da hayıra
Bir hafta günü Takıl Pazarı dönüşmüş sanki panayıra
Köyden gelen kadınlar yağ, yoğurt, pancar, melocan,
Yumurta , tavuk, taflan, tirmit pazarlıyor
Nuri Çavuş öfkeli; ortalığı kirleten birini azarlıyor.
Pazardaki bir esnaf köylüden yağ almış,
Hesaplarken parasını,
Köylü diyor ki “çok düşisin emice küleğin darasını !..”
Derken birden bir ses yükseliyor pazarda,
İspirlinin fırını tarafında…
Kemençeci Kör Osman bu,
Köylüler halka olmuş, dinliyor etrafında.
Ağıt yakmış kendince;
Geçen ay Kömür pazarında vurulan delikanlıya,
Lanetler yağdırıyor vuran eli kanlıya…
İnliyor nağmeler kemençe tellerinde,
Ağlıyor nineler, mendili ellerinde…
Bir yandan söylenirken bu ağıt,
Radyolu hamal Koreli, elinde bir tomar kağıt
Güregentepe’de kaynanasını girebiyli keserken
Taş olan gelinin destanını satıyor.
Bu uyduruk olayı, gerçekmiş gibi de anlatıyor.
Deli Abdullah belli ki buna sinirlenmiş:
“Olur mu böyle şey ?” deyip sövüyor,
Harun Usta ise ha gayret, dondurmayı dövüyor.
Takıla gelenin mümkün müdür hiç tatmadan durması ?
Baldan kaymak sanki Harun’un dondurması !..
Sucu Hasbi, başında ak külahı, sırtında süslü güğümü;
Var gücüyle bağırıyor.
Yüreği yananları su içmeye çağıyor.
“Buz iç buz..Çobanbağırtandan iç !..”
Buz atıp soğutsan da şebeke suyu,
Yayla suyu olur mu hiç ?
“Keskin bit ilaçları, boynuz tarakları,
Yirmi telli don lastiği, DTT var !” diyor
Bir başka seyyar satıcı;
Dolaşıyor ha bire pazarı bulmak için alıcı…
“Yazıyooor!…”Diye bağırıyor gazete satan çocuk,
Flaş bir haber varmış gibi adeta
Ne var ki yazılanı değil de;
Kendi tekerlemesini sıralıyor kerata:
Akif’in kayığını,
Deli Eminin yayığını,
Keçiköylünün ayığını,
Ünyeli Memedin bıyığını yazıyooor !..
Ordu’yu seyrediyorum mazinin penceresinden;
Bir telaş görüyorum seneler öncesinden !..
Ağustos aylarında bu fındığın telaşı
Kepelek Mustafa’yla Yılancı Osman bu yıl da;
Çarşı amelesini paylaşan iki rakip daybaşı,,
Kopmuş gelmiş; Gölköy, Gürgentepe, Aybastı, Korgan
Ellerinde birer sepet ve sırtlarında bir yorgan
Tüm fındık amelesi Köprübaşını tutmuş mekan
Karısını, çocuklarını, yaşlı anasını dahi
Getirenler var yanında;
Bahçe sahiplerini bekliyorlar Yürürlerin Hanında !..
Gel gör ki birazdan fındık bahçelerinde,
Ne türküler yakılacak
Coşkuyla havaya, kim bilir,
Kaç mermi sıkılacak
Ağustosa erkek ayı derler;
Fındık harmana bir gelsin hele,
Artık para bulunur uyuz kedide bile
Ne var ki fındığın parasını,
Kestirenler o kadar çok ki gözüne;
Çadır tiyatrosuyla, uçan salıncaklar kurulmuş bile,
Çoktaaan Millet Düzüne !.
Ordu’yu seyrediyorum mazinin penceresinden
Nice umutlar görüyorum seneler öncesinden
Fındık bahçeleri arasından kıvrılan,
Köyün çamurlu dar yolunda
Ayağında kara lastiğiyle bir talebe
Şehre doğru iniyor bohçası var kolunda
Yoğurt bakracını ise diğer eline almış
Yüzü şehre dönük olsa da
Aklı yine de köyünde kalmış
Orta mektebe gidiyor besbelli;
Başında sarı şeritli okul kasketi
Yazık, daha şimdiden düşmüş yüreğine
Neneciğinin hasreti !
Bakracında yoğurdu, bohçasında:
Çökeleği, turşusu, biraz da mısır ekmeği
Kiralanmış köhne bir şehir odasında
Hafta boyu yemeği !…
Lakin geleceğine doğru umutla yürüyor,
Sanırsın ki koşar gibi…
Attığı her adımda bir engel aşar gibi !..
Ordu’yu seyrediyorum mazinin penceresinden;
Ne insanlar görüyorum seneler öncesinden
Sanki süzülür gibi damla damla tülbentten
Göç etmişler o aleme bu güzel, şirin kentten
Hayal olmuş cisimleri;
Orada, burada resimleri
Mezar taşlarında yazılı şimdi artık isimleri…
Bir buruk tebessüm ve rahmetle anarken onları ben;
Hep o şarkının sözleri gelir geçer içimden:
“Dünyada ölümden başkası yalan”
Ve ardından şu sözler uçuverir dilimden:
“Bir hoş sedaymış bu kubbede baki kalan”
Perdeee !….