KALBİNE GÖMÜN

İçimde kırılan yemyeşil dallar

Kuruyan yapraklar amansız hızla

Ilgıt ılgıt esen rüzgârla hani

Kar taneleri gibi savrulan

Kış gecesi, kurt gecesi, çakal sesi

Beni kalbime düşen bombadan sorgulayan

Beni ben olmayan her şeyden sorgulayan

Yüreğimin ortasına saplanan

 

Kurt sesleri, çakal sesleri

Eşkiya korkusu, gök gürlemesi

Başıma korkuyla çektiğim yorgan

Ne çok özledim sizi

Kurt seslerine gömün beni, çakal seslerine

Sel sularına, tan ağartısına

Dağ yamacındaki yalnız ağacın altına

Oğullarımın yüreğine, en derin yerine

Gömün beni gömün beni

Su verip çiçek büyütürler belki

Belki yaralarıma sürerler yüzlerini

Kaybolan oğullarımın kalbine gömün beni

 

Karanlıkta kaybolan oğullarımın kalbine

Yorum bırakın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir