Aslında kışın rengi kardır
Gözlerimizi kamaştıran
Sonsuz bir beyaz
Dağları örten ak bir yazmadır
Geçitlerde uğuldayan sisli bir tüldür
Çatılardan sarkan billur bir kılıçtır
Ayaklarımızın altında gıcırdayan
Lekesiz bir yoldur
Çocuk sevinciyle koşup durduğumuz
Aydınlık bir kokudur
Öyleyse neden “kara kıştır”
Yoksulluk insanın belini
Öyle bir büker ki zemheride
İki büklümdür hayatın resmi
Sıvasız evlerin duvarlarını delen
Soğuk bir kırbaçtır
Yoksul sofralara çöken kıyamettir
Siyahtır hem de simsiyahdır
Ocak 2020 İstanbul