(Kutsal, tatlı kadın! Nasıl böyle birden kaybettin kendini,
Soldun ve ölüme yaklaştın?) -John Milton
Ah Cassius, Yehuda
Ah dersini almayan döngü
Kibirle cenneti aynı ağızdan uzatan yanlış mesele
Ararken rahat, beyaz yeri
Yakıp yıkarken, umutları bırakarak
Yer altında aramak ne anlamsız onu
Oysa burada da aç köpekler, gece iniltileriyle bağırırken
Kölelerinin pamuklarıyla gözlerini silenler duyarken
Aynayı kibrinin hizmetine almışların yalnızlığı dururken
Ya yerin altı burasıysa
Ah çiçekler, hastalar, günahsızlar yok oldular
Doğanlar omurgalarına kızgın demirle buraya bağlanıyorlar
Hükümler Tanrı’yı aratmıyor, süngüyü görmeyen kalmadı
Masumiyet yakarırken insan kanı için Cennet’e
Bin kez kazarlar orayı, parlaklığıyla başlarını döndürecek olanı
Bulduklarında hayale bırakırlar yerini, ya boyunlarında ya da kumarlarında
Gökten gelmeseydi peki, kim inanırdı tövbeye dahi,
Hangi vicdan yaratırdı pişmanlığı
Bir gün hangi kıyamet aklayabilir ki Cehennemi anlamayanları
Yarattıklarının ip cambazlığında, kutsal olmayanın hükmünde
Şeytanı anlamayıp, ondan yüce olduğunu sananları
Burada olanın şeytanın suçu olduğunu sananları kim aklayabilir
Uyanırsa bir gün, yaptıklarımıza bakarak
Gözyaşlarından bir kış sunarsa bize ve kaçınılmazsa
Ateşi yaratmış olmak ne fayda, kim kimin kalbine ekler eziyet katını
Beyaz yeri bulmak için yaratılan bu kasırgadan
Peki, öldürdüysek huzuru, başkalarına keder tattırarak
Siyahsa gözler kapandığında şehir, uzun yol çeken eşekler daha zayıfsa
Kalmıyorsa tokken de yemenin leşliği, ne anlamsız arayışı
Her gün savaş uyutuyor onu, madalya sesleriyle,
Anaların taktıkları taçla onurlandırıyor, rüzgâr yok,
Sevinç yok, hasta her şey, uyuşuk, kırmızı siyahla lekeleniyor
Görmezden geliniyor günahkârla günahsızın işkencesi
Pencere yok, gök kirli, kimsesiz her oyuncak
Ve hala yerin altında aranıyor cehennemi insanın
Kim düşündü ki, ölüm ceza olacak kadar kötü, bir çıkış değil yeryüzüne
*william blake masumluk kehanetleri