bir kertenkele gibi soyunup çıkmak istedim
kadınlığımdan ve coğrafyamdan
ve yitip gitmek istedim insan yiyen bu ormandan
bir çocuk görmüştüm bir yerde
zamanın kiriyle kaplı bir kamyon kasasında
eşkıyalar inci topluyordu gözlerindeki denizden
ve eziyorlardı sonra onu kumlu bir toprak gibi
cehennemin kunduracısından çıkmış ayakları altında
sırtı dönük insanlar geçiyordu sokaklardan
evlerin temiz salonlarında sırtı dönük insanlar
bir bayramı kutluyorlardı ya da bir doğum gününü
yürümeyen bir evliliği bazen ele güne karşı
ama işte, kimse geriye dönmüyordu
ve görmüyorlardı,
çocuğun gözlerinden taşan denizi
dişlerimin arasında tuttuğum bu kırmızı inci
o günden bir hatıra. Bırakamadığım. yutamadığım
kıramadığım. yitemediğim yüzümü çekiştiren kırmızı
bir aynada. burnumda yanık kokusu ve ellerimde
o günden kalma kiri zamanın. yok olup gitmek için
kendimden çevirip durduğum su
ama bizi kim ihbar etti?
tek kişilik bir akşam yemeğinden henüz kalkmıştık
çocuk ve ben iki uzak mekanın yalın odalarında
ve bildiğimiz tek duayı okuyorduk:
ey insan kim olduğunu hatırla
hangimizin sırtının daha yatkın olduğuna nasıl karar
verdiler yaslanmaya bir zeytin ağacının yarasına
ölümsüzlüğü deneyimliyoruz
şimdi çocuk ve ben
iki uzak mekanın yalın odalarında
kırmızı inciyi yutuyorum ben duvardaki geyik resmine
bakarak ve resimdeki oku siliyorum tuzuyla yaramın
o içindeki denize yatıyor toplayıp ezilen incilerin tozunu
bütün peygamberler geç kalır
bütün peygamberler
tanrının yeşil pelerininden düşmeye
ve geç gelen söz
ışıtmaz zamanın kiriyle katılaşmış geceyi
herkes kendisinin tanrısı olmuştur çoktan
herkes öğrenmiştir ön bahçelerde cinayetler işleyip
arka odalarda kendisini affetmeyi
bu yüzden içimin odalarında çalkalanan kırmızı inci
ve inci tozları onun kirpiklerinde biriken
yeryüzünden ayettir tanrıya bizimle inen