gün ağarırken
herkes kendince bir ses verecek
dolu dizgin ormanların uğultusu
kuşların musikisi inletecek yeri göğü
engin bir beyazlık içinde
zifiri yalnızlık titretirken yüreğimi
gökyüzünün mavi giysisi altında
seni düşünüyor olacağım
el değmemiş sabahları düşündükçe
hiçbir dilde yazılmamış sözler içinde
bir yeşil el
bir mavi yürek
bir elim sen
bir elim ben
hiçbir yere sığmıyor ayak izlerin
belleğimizi kemiren sığ sözcükleri bırak
uyandır bağrındaki delice seviyi
geç kalma ömrümüzün süt limanına
yaşam çiçek üstü sonsuzdur
kuşan zamanların fısıltılarını
sessiz pencerelerde el sallanmanın vakti geçti
eşiğime bir gelincik bırak