Bir eylül teğet geçer gözlerinin kıyısından,
İçimde eskiyen bir sokağın gölgesi var.
Süzülür yorgun rüzgâr dalların arasından,
Sessizce soyunur ömrüm, adımı akşam koyarlar.
Ne o parlak ışıklar avutur artık beni,
Ne içimdeki fırtına dinmek bilir akşamdan.
Örtüyor yavaşça anıların üzerini,
Buğusu geçmez bir türlü camlarımdan.
Yollar uzun, adımlar ağır ve sessiz şimdi,
Savrulur her durağa kırık dökük sevdalar.
Güneş çekildi çoktan, gökyüzü geceye indi,
Ben çoktan eylül oldum, mevsimim sonbahar.