Bir puzzle’ın parçaları gibiydin
Çizgilerin aynı, renklerin farklıydı.
Üstelik bir o kadar da zordun
Hafif bir rüzgârda parçalanıp
Dağılacak kadar da kırılgandın.
Her defasında yılmadan, yorulmadan
Toparladım seni.
Acelem hiç yoktu
Vakit ise bir hayli boldu.
Ve sonunda tamamladım seni.
Tek hayalim alıp duvara asmaktı
Bir ömür boyu bakmaktı.
Oysa yasaklı bir resimdin
Ulu orta, özgürce
Sergilenemezdin, gösterilemezdin.
Devamlı da gizlenemezdin
Zaten ortama da uyum sağlayamazdın.
Ne alabildim ne de satabildim seni
Ve sonunda kullanılmayan
Bir posta kutusuna bıraktım seni.