bölüşmek gibiydi sohbetin bulutların gezintisini
bulutlar dağıldı, sonra sesin sustu
sonra huysuz bir yaraya döndü yalnızlık
ürkekliğin gibiydi masumiyet suçundan besleniyordu
karıştı sevince zehirim
mezarların çoğaldığı yerde ağlıyorum
bundandı istasyonlara uzak durmam
yüzüme attığım kesikler bundandı
çoğalttığım isimler hep kayıptılar aslında
bu bir yorum değil, bir sitem, bir hikayeyi oturtma
içi yangın yeri olan bir şairin göz kırpması sayın
isimlere yüklediği anlamı geri alması ve tövbe etmesi
basit bir oyunun geceye taşması
gündüzün terk edilmesi, ölümün beklenmesi
böyle sayın, kendi ölümüne ağıt yakması deyin,
yeryüzüne tövbe eder gibi kaybolan bir göçmen deyin.
tutsak bir koşucunun tamamen düşmesi gibi görün.
ruhu gibi yalnız bir direnişçinin son sözleri olsun yazdıklarım.
sevgiliye sonsuza kadar uzanan
yankısız o seslenişi de gömdüm
üzülecek kadar zaman olur belki.
elimden gelen bu. herşeyin bedelini bana bırakın.
matarama gizlice doldurun öfkenizi.
bitsin bu cinnet, kapansın içinizdeki kör kuyu.
benden lanetlisi yok,
bunu yakıştırdım kendime,
makamını sildim köklerimin
içime uzanan yolu kestim,
sırtımı döndüm yıldızlara
nefsimle zar attım,
bahis oynadım yalana.
dünyanın yükünü omuzlarımda tutuşturdum
kirle temizledim yüzümü
talan ettim çocukluğumu herkesten habersiz
aynalardan çekip aldım canımı.
kenara diziyorum usulca yolumu kesen tekrarları
içimdeki yara sihirli bir ışık gibi sarhoş ediyor durmadan
yanan ateş değil, terk ettiğim düşler, kalbimdeki perde
ben bu şiirde yokum, kurtulamadığım sızılar var
yalnızlığın günahı sadece bana bitmez sağanak düşler