edgar allen poe bağırdı : aşk !
kuzgun hayatım bağırdı : asla ! asla ! asla !
çok ayıp laflar konuşuyoruz seninle, hazzın sevgili dostu
epiküros’un gerçek tilmizi uygarlığın umursamadığı.
çağımızın modası geçmiş, kontes ve şövalyeler yerimizi kapmış.
saklıyorum ayıp sözcüklerimi; kolalayıp ütülüyorum
kıyamete, kalbime, cebime.
bir anda sökülüyor, dikiş tutmayan özgüvenim
gizemci musa sevdalarım, esinci isa duygularım,
en önemlisi, görkemli lirik tutsaklığım.
kanatlarım olmadan asla asla asla yaşamam
diyor kuzgun hayatım, ben de geceyi kırarım !
iğneyle iplik, barışın cinsel soğukluğunu dikerken,
düşlerimi bir çift aşkla ovalarım.
benim bir çıkarım var kişiliği oturmuş acıdan
kendini beğenmiş geceden,
yeni bir çağın keşfi gözlerinden:
intiharıma ve hayatın nemrutlarına direnç !
firavunlara ve zeuslara direnç !
naylon peygamberlere direnç !
herkesin içinde bir eyfel, çıkarabilirsen çıkar
zamanı kanatmak bana kalıyor
bana kalıyor sevgiye aldanmak…
güzellik, şefkatin dövülen harflerinde sıkışmış.
‘’ah !’’ homurdanıyor, ‘’vah !’’ iç çekiyor
‘’iyi’’nin işleri tıkırında: filozofların karnında
yüzyıllardır saltanatını sürdürüyor.
hayat : sayfalar dolusu hitler !
sözcükler fırlatıyorum durmadan barış adına
bomba değil ki patlamıyor elleşiyor,
şiir değil mi ah öpüyor öpüşüyor
iyisi mi, içimi sözcüklerden uzak tutunuz !
duruyorum 21.yüzyılda.
- yüzyılın çizgisine basarsam yanarım,
bir çocuk gibi oyundan çıkarım.
bir çukulata durmadan beni sarhoş ediyor,
çoğul bir hüzün, hiç yarın’a bandırıyor.
tanrının penceresinde beslenen dostluğu ışımak
kedere kalırken;
şiir sana, bahane sana. dünyamın ortasına düştün
sirenler çalıyor, kanayan ambulansım hep yolda.
saçma ve sapan’sın sevgilim çocukluğumdan kalma,
karanlık çağdan beni kurtaran bir hatıra…