Alaycı bir fırça attım iki yüzlülüğüne hayatın
Derin bir of çekip
Onca hüznümü kederimi siyaha çaldım
Acı bir gülümseme belirdi kırış kırış çizgilerinde dağlarımın
Bir sağa bir sola baktım
Bir yanım uçurum bir yanım gökyüzün sandım
Gökyüzünü fırça fırça kara bulutlarla donattım
Kum rengine boyadım çirkinliğini şu rezil dünyanın
Sonra güneş alevinde yanmaya bıraktım
Kum dediğin ne ki bir kaya parçası kayalar da bir gün kum olurmuş onu anladım
Desen desen çizdim düşüncelerimin resmini
Renk renk
Çizgi çizgi döktüm içimi
Umudumla taşırdım denizimin mavisini
Bir kaç fırça darbesi köpürttü dalgalarımın coşkusunu.
Ellerimin arasına aldım başımı
Düşünüp durdum kara kara
Karakalemle bir gökyüzü daha çizdim kâğıda
Hiç sınırı olmayan
Derin bir mavilik
Ve sonsuzluk hissi
Gözlerimin derinliğinde kaybolduğu bir bulut denizi gibi
Bir kaç nefes daha çektim içime yayla havası berraklığında
Son bir fırça daha attım
Güneşin kızıl ışıklarına
Ve
Özgürlük uçsuz bucaksız bir gökyüzüdür dedim.