Yarın gece gideceğim bu kentten
bir ırmağa yolcuyum sular çekiyor beni
yüreğimden başka taşıyacak yüküm yok
sayılmazsa göğsümden düşen kuş ölüleri
Sözüm yok işte yüzüm işte akşam
sesimde anıların sessizliği
İçimde acıyla yürüyorum yolları
çoktandır yolumu ayırdığım bu kentten
yorulsam da bir daha binmem o trenlere
kimse karşılamasın istasyonlarda beni
Kuşsuz bir kent gizli uzayan saçlarımda
aşktan ve anılardan bir avuç külüm şimdi
ardımdan usulca akan küçücük sular
bir onlar uğurluyor varacağım ırmağa
Sözüm yok işte yüzüm işte akşam
sesimde anıların sessizliği
Sonunda bir soru gibi kaldım yine kendimle
kentin kırık aynasından eksildikçe düşlerim
söyle benim ömrüm bu kente uğradı mı
sahi ben hiç ömrümü kendime yaşadım mı
(“Karton Valiz” adlı kitabından, 1999)