Gökyüzü pas tutmuş bir hançer gibi,
Saplanırken akşamın bağrına,
Her yer kızıla boyandı.
Yangın değildi bu;
Adı konmamış bir dönüşümün
Tenime yürüyen gölgesiydi.
Ateş kuşları çıktı ortaya,
O eski kuşlar…
Oysa ne çok kaçmıştım kendimden.
Şimdi saklanmalıyım;
Çünkü insan bazen
Kendine yakalanmaktan korkar.
Sağ yanım gece,
Sol yanım kül rengi bir deniz.
Saçlarımda dolaşıyor ateş kuşları;
Her teline gizlenmiş eski bir uğultu.
Sessizce bekliyorum,
Başka diyarlara uçsunlar diye;
İçimdeki yangını
Benden başka kimse duymasın diye.
Zaman durdu sanki;
Saatler, kırılmış bir aynanın içinde
Aynı anı tekrar edip duruyor.
Yeminim var:
Ben, artık benimleyim.
Kimseye sığınmadan,
Kimsenin gölgesine eğilmeden.
Ama yine de tepemdeler;
Bir kader gibi,
Bir şarkının dönüp duran nakaratı gibi.
Ve ben,
Eski bir şehrin kızıl akşamında
Kendimi saklayacak
Son geceyi arıyorum.