tavanı çok sinemalı bir evde
kendini ninnileyen
aymaz bir çocuktum ben
saklandım yıllarca susuz karanlığıma
dışımdan içime büyüdüm
ve küçüldüm içimden dışıma
ama bir sabah çatladı tohum
yürüdüm özsuyuma
ayın büyülü hamaylısını takıp boynuma
şiirin kıblesine döndüm
ve yerleştim ıslıklı bir kavak ağacının
davetkâr aynasına
aranıp durma artık dedi kavak
dön ve aynama bak!
unutma ki tavanı çok sinemalı
o ev artık yok
yok artık fesleğenler kediler yok
alıp başını gitti eşyalar
onlar artık sonsuzluğa yolcular
sakın bana
hüzün ki yakışandır insana deme
inanma şaire hüznü ötele
umutlu bir gülümseme as boynuna
sokağa çık
tak kanatlarını yeniden
tanıdık merdivenler bul kendine
bak! akdeniz ayaklarının altında
daldır ellerini denize torosları kokla
unut içinden kırmızı geçen
aşüfte şehirleri
o şehirler ki artık yoklar
zaten hiç olmadılar
sen kendi şehrinde kendi rüyanı gör
misvakla hayatın sararmış dişlerini
pranganı çıkar
eski sargıları sök! uyandır semenderi
bil ki! unutmaz hiçbir yara
kabuğunu kanırtan eli…
“Aynalı Kavak” adlı şiirimi ingilizceye çevirin, paylaşımın ve emeğin için çok teşekkür ederim sevgili Mesut Şenol. Edebiyatımızı, Türk şiirini dünya ülkelerine tanıtma çabanı, emeğini kutluyor, gurur duyuyorum. Yolun açık olsun arkadaşım. Sevgiler.