aynı kokudan geçtik ne çok
aynı dokunuştan
ahenkli ıslak
neye baksak
kabuğunu soyuyordu
ben
sende ölçtüm
kıyısız gölün kızaran mavisini
sen
bende topladın
gülün ipeklenen sesini
hayalden geçtiğimiz bir sabah
fırlayıp çıktı içimizdeki dev
kırıldı dağın kibri
yarıldı yer
kayıp bir tablo
usulca yerleşti duvarına
saat pilini yeniledi
aşk’a kurdu kendini zaman
ozan
uyandı dağın uykusundan
aşkın aldı benden beni
bana seni gerek seni
ben yaşarım dün ü günü
bana seni gerek seni
bir evin
koynunda ısıtıp ellerimizi
diktik yakamoz yırtığı yaşlı denizi
büyümek dedik
sarılsıklam özlenen aşka
hayat! dedik
bir kez daha yeniden
yeniden başla…