Başka tanrıların başka kulları
Kadim zamanın mistik yolcuları
Dönerken ayinin kutlu çemberinde
Günahlarını bırakırdı küllerinden doğuran ateşe
İnsan değildi ezip geçtiği henüz
Benlikler yakılırdı alevlerin kollarında
Dönüşümdü inisiyenin zorlu basamakları
Tanrıyla arasında ince bir çizgi
Kimsenin işi değildi
Başkasının ritüel çetelesi
Bin sembolde erirdi ruhlar
Bin tapınağın bin kuralı
Bin tanrının bin adı
Bire evrilmemişti henüz
Doğanın sözlerini hissederdi kullar
Tapınaklar birliğin yuvası
İnananlar bütünün parçasıydı henüz
Yoldaştı aynı bulutun yıkadığı
Besili toprağın doyurduğu
Yedi katlı yapının ölümlü yolcuları
Yalnızca kendi ruhunda bölünüyordu
Aynı yağmura yakaran esrik canlar,
Bir tanrıyı bile paylaşamayanlar
İnsanları bine bölmemişti henüz.
Elif Burcu Özkan her zamanki gibi çok iyi bir şiir ve çok anlamlı dizelerle alkışı hakediyor.
Kutluyor ve öpüyorum