Taşın ustasıydı babam
Parçalardı o koca kayaları
Balyozu oniki kilo.
Cinsini, damarını iyi bilirdi.
Yontardı, biçim verirdi.
Köşe taşı, sekmek taşı, mezar taşı,
Dam yuvağı…
Sıcak soğuk demez
İner kalkardı binlerce kez
Balyoz, külük, dişeği
Sabrın direncin emeğin sesi.
Taş kadar gerçekti,
Kaya kadar sert,
Kil kadar yumuşak.
Öfkesi dağdeviren,
Türküsü yanık.
Tanıktı ellerinin nasırı,
Parmak uçlarındaki çatlaklar,
Çatlaklara akıttığım zift,
Sırtındaki yakı.
Yapı ustasıydı
Taşı da sözü de gediğine koyardı.
Mezar taşını yazdı.
Eksik bırakarak son rakamını
Ölmeyi de doğal karşıladı yaşamak kadar.
Acıtan soru, çıplak yanıttı
Çağa ve düzene.
Hesabı daha görülmedi.
Sorular, yanıtlar,
Taşın ve çeliğin sesi
Miras şiirlerime.