dokunmak için karanlıktan aydınlığa
sensin koşup koşup yorulmadığım
ateşte sunduğum ayaklarımla
döküldüğüm şu yollarda
hikayeler eskittim çocuklar gömdüm
bir boşluğun kararıymış oysa
içinde hiç dillenmemiş o ses
senden sonra dürülmüş yıldızlar çağındayız
duruyorsun geçmişin yapraklarında beyaz
haziran nehri alabildiğine gri
akan gümüş aynaların ışıltısında toplanan bin acıyla
bir boşluğun kararı
havada asılı kalan suret bu
yüz kurşun şarjöründe kan kırmızı
geçmiyor artık hiçbir asılış çelikten
kurşunun sıcaklığı
ve dokunuştan öpülmenin eriyişi
yılların izleriyle taşınan gözlerden
o gözler ki iki deniz derya
boşlukta öylece
bir kararın itirazı gibi şimdi
durdu duracak
boşlukta öylece dövüşgen
seni düşlüyorum sarı bir kitabın kapağında
saçlarımda kurşun yarası
üstümüze sarkan yok oluşun tıp dediği yerdeyiz
sabit dingin duyguları alınmış
acemi bir cerrahın ellerinde eriyor
etine saplı toprağın sesi
şimdi yürüdüğün o yolun gölgesi midir
gölgemin arkadaşı
bir saflığın durulan yansıması mıdır şu deniz
ve gece midir bizi yaşamdan koparan
yoksa sabahın karanlığı mı
suya çizilen ayaklarının gölgesiyle
rengini dağıtan pembe nilüferlerle
senden sonra kim sever
seni düşünen yarayı
kim sever ki
bir kadını çizgili yüzüyle