-I-
Bir eşkıyanın yalnızlığı kadar
Kroniktir avuçlarımdaki hayat
Rotasını yırtık sayfalara çiziyorum
Yüreğime maske olmuş korkuların
Sonra gecelerimi kanatıyorum
Buruşuyor yüzü kuşkularımın
Sabırsızlığımı ihbar ediyorlar
Ah ömrüm üşüyorum
Aklımı savuran rüzgâr
Hep aynı kıyılarda okşuyor denizi
Fotoğrafsız bırakıyorum düşlerimi sokaklara
Ve
Bir pano asıyorum boynuna dünyanın
Yalnızlığımı eksiltmeyen bir pano
-II-
Ey renkli düş, örselenmiş hüzün
Söyle
Bir sevda neresinden gizler
Küskün matemler hangi yoldan bulurlar ateşi
İçe dönüktür benim coğrafyam
Ölümlerde buğulanır gözleri
Ve
İhanetini tarihin
Soluğu kesildiği yerden
Bir öykü sonrasıdır sürgünlüğümüz
Dilimiz acıların yırtık gömleğidir, üşür
Biliyorum gümüşlü gecelerdir
Gizemini anlayan kanayan günün
O yüzden her vurgun biraz ihtilal
Her ihtilal biraz da ay ışığıdır
-III-
Unutulmuş bir karanfilin menzilindeyim
Işıklar kanıyor, dokunamıyorum, ufalanıyor gökyüzü
Susuşumuzun fotoğrafıydı ölümleri taşıyan tabut
Yazgımızdı kutsal kitaplara sığmayan
O yüzden kırılmıştık, kanıyorduk
Ve aynı dizede ıslaktı hüznümüz