Bir suyun uykusuzluğundan artakalan beyaz ırmak.
Duru saydamlıkla kendini salan.
Ey benim gençliğim, kimsesizliğim.
Başladığı yere dönen: Bumerang.
Kaf dağını yol eylemiş otuz kuş. Ben ki her gecede otuz kuş.
Bir yüzün umarsızlığından artakalan
Kimsenin kimseyi duymadığı yokoluş.
Solgun bir karanfil şimdi,
nereye savrulmuş?
Bitkin bir tinin hüznünden artakalan
Kül ki yeniden doğurur kendini.
Suda yansıması kabaran
ben nerede başlamıştım, otuz köyden kovulmuş?
Arpa boyu yol gide gele gittim.
Bir döngüde ıslık çaldım, göründüm.
Ellerimin arasından kayıp giden…
Hüzün ki baştan sona kördüğüm
Ben ki baştan sona…
(Şimdi Hangi Irmaktan’dan)