Anılarını gömdüğüm dağ yamacından, kır çiçeklerinin
arasından kayarak indiğim dere yatağındaki su birikintisi,
bir göze’nin olduğunu haber veriyor orda. Ceylanların suya
/indiği
ve çoban köpeklerinin sesleriyle yankılar saldığı derede.
Her şeyin hiç olup gittiği günlerden derlenen,
yorgun bir huzur, bir huzurlu yorgunluk. Ne gelir elden?
Küçük bir çocuk olarak… Rahvan atların uçar gibi gittiği.
yollarda bir anım düştü, inip alayım. Bekle beni ey zaman!
Hep ardından koştuğum… Sabah körü, akşam alacası, yollar ve
/yollar…
Kitaplar kalemler kağıtlar… Tepeye bir türlü çıkarılamayan taş.
Gün boyu gidip gelen, gelip giden…
Atımdan anım düştü ey zaman! Bekle beni bir söğüdün
/gölgesinde,
kavağın salınışında. Gülün açışında bekle beni.
Yüreğim düştü ey zaman! Bekle beni, bekle beni…