-ne hüzünlüdür şimdi göller-
belki birkaç yaprak düşer
yalnızlığımızdan
belki ellerimiz nilüfer
selamlaşırız sonbaharla
hüzün göllerinin
ayrılık kokusunda
duymayız artık
kulak kesilsek de
cumbaların şenliğini
unuturuz varlığını
akan nehirlerin kayan yıldızların
sabun kokulu çamaşırların
sabun kokulu sabahını
gözlerimizden vuruluruz
atılırken ölüm diye dünyaya
biz serseri yağmurların
serseri çocuğu
aklımız maviyi bilirdi
bir de olmazsa olmaz
o gül kokan gülüşleri
usulca suya eğilen
bir kuş dokunuşu öpüşler
kırılmanın öncesi
bir kadının günlüğü
sesin sustuğu