kirpiklerimin arasından bana uzanan
şark bıyığın
ki kendime yorduğum birkaç dal sardunyadır
ve yine kendimcedir
diyor ya şair
“bu kadar yüce miydi parmak uçlarının hazzı”
saçlarımı boynuna örttüğüm
labirent düşünceli kheironun
bürokrat ve laiktir nefesi
oysa benim yeşil bileklerim
telaşlı kirpiklerim
çocukluğumun sedef tokası
istanbuldan tarçın kokulu kartlara yazılmış adın
masada ortaçgil çaydanlıkta limon kabukları
kırmızı puantiyeli yirmili yaşlar
ve turgutun o şiiri bizimdir
bir de bergamotlu çaylar
yaşar kemal-kuşlar da gitti
dahası
ensesi uzun gece
tütün basılmış dudaklar
naif bir şey aramızdaki
ş i i r