Bu şiiri yazdırdığı için
Ahmet Murat’a ve “Bir Şair
Bisikletle” kitabına teşekkürler…
Arkandan ağaçların güldüğünü söylüyorsun
ne güzel, öyleyse senin de bisikletin vardır
ağaçların gülmesi ve bisikletin sürmesi
şarkı gibi söylenecek güzel huylardır
vardır bunları yazmak için de yedek bir şiirin,
aslında bana kalırsa sen daha dünkü çocuksun
ve sana kalırsa da ben ne dediğimi pek bilmiyorum
öyle olsun sanırım öylesi daha bisikletli
daha gülüşlü daha ağaçlı ve olmalı dahası da
Galiba ilk kez, öyle doğa belgeseli filan da
görmüşlüğüm yoktu pek, en uzun belgeselimi
görmeye başladığımda yaşım kırka geliyordu
onbeş yıldır o belgesel ben artık bakmasam da
sürüyor, Afrika’da hayvanların göçüyle ilgili,
nasıl gözyaşı döktüysem o yıllarda birdenbire
Afrika’nın başı göğe erdi, yağmuru yere indi
sanki kulaklarıma değil kalbime şarkılar geldi
Afrika’nın armağanıydı biliyorum yeşil şarkılar,
aslında biliyorsunuz sarıdır şarkıları Afrika’nın
kader sarısı, karaların sarısı ve hiç sırası
değilken açılıverdi şarkılar bir ağacın gençliği gibi
Yağmur üstüne değil ruhuna yağar Afrika’nın
ve yeşil olur damlası, Senegal, Moritanya
Mali, Kenya, Nijerya, dahası dünkü çocuk
bisikletini eski haritalara sürer hep bir sese,
kocaman bir ses olarak dayar kulağını Afrika
haritasına…Ben sana önceden ağlamışım sanki
hem de gözlerim dolu filan da değilken şimdiki gibi
insan bir orman gibi bir dağ gibi ağlar ya
ister karanlık bir orman de ona ister yanık bir dağ
yaralarım göz göz oldu içim dışım gözyaşı
şimdi döksem neye yarar, Çad, Sudan, Somali?
Biz eski gözyaşlarını kaybetmiş bir yeni yaşamasızlar,
siz artık şarkılarına sözü kalmamış ahali!
İnsan, dedim mi, bir okyanus gibi ağlar ya derin,
Ağrı dağı gibi hıçkıra hıçkıra bazen bundan
fırtınalar eser dünyada yer yerinden oynar dağ dağından
sanki bir kez öyle ağlasa herkes Asya gibi sözgelimi,
doğunun gözyaşlarından hikmet damlarmış eskiden,
beyazlar beklermiş doğunun ‘ağlama bayramı’nı
belki gözlerine bir hikmet düşer diye bu sevinçten
öyle ağlasa şimdi Afrika ve onun gözyaşından, tuzundan
yıkansa, durulansa, temizlense, arınsa yeni beyaz dünya
…Değil ama dünkü çocuk olsun şiir de Afrika da
hem sanırım dünyadaki en eski çocuk da onlar
hem de dünyanın ‘dün’ü sayılırlar biz ne kadar unutsak da,
hatırlatır sesinden süt içmek istediğin çocuk halklar,
ağaçlar, bisikletliler, yayalar ve şairler unutmazlar
baobab ağacı gibi bir kibri var çünkü şiirin de Afrika’nın da
inadına diri, inadına yüksek, inadına yavaş, inadına kara!