anımsamakla meşgul bir yaratılışın
smokini içinde insan
uçurumun kenarına geldiğinde
kimseciklerin
olmadığı bir evreni yakalar
güneş güneşe aittir
yıldızlar karanlığın dışını kavrar aslen
ve dünya
sadece ağırlığına zincirlenmiştir aklın
hiç bir gardiyanın gözetiminde olmadan
kendi kendinin gardiyanı
kendi kendinin mahkumu
kendi kendinin yanılgısı insan
kurtarıcısını bekler
ancak yine kendi kibirinden
ki bir cinnet
kendinden kurtarıcıyı iteler
daha gölgenin kaderi düşmeden derine
daha derine bir taş düşmeden
masumiyetin
ve vahşetin sadakatini sıkan
yüreğin cesaretine düşer
dü-şün-ce
ve trajik olan
intiharla ıslanmış bir gölgeyi
hangi mandal asmaya cesaret edebilir ki
uçurumun kenarına iz bırakmış ökçeye
o zaten hükmedenin kendisidir