Etimolojiye inandım bir süre,
kelimelerin eskiden daha az acıttığına…
“Pazar” dedim mesela,
bir gün değil de
zamandan düşen bir boşluk olmalıydı.
Belki de…
bir zaman birimiydi gerçekten,
insanların henüz kendine yetişemediği,
kahvaltı sofralarında
sessizce kırılmadığı bir an.
Çay buharı o zamanlar
gözleri yakmıyordu belki,
ve ekmek,
sadece doyuruyordu insanı,
içini değil.