Bir gün herkes gider
ama bazıları giderken
odanın ışığını da söndürür.
İşte sen
karanlığa alışmayı
erken öğrenenlerdensin.
Cebinde kırık bir saat var
zamanı göstermiyor
ama beklemeyi hatırlatıyor.
Birinin omzuna başını koyduğunda
şehir susuyor
sirenler bile utanıyor sesinden.
Çok çalıştın
ellerin yorgunluktan değil
boşa harcanmışlıktan nasır tuttu.
Sana “dayan” dediler
sanki dayanmak
bir erdemmiş gibi
sanki kırılmamak
bir suçmuş gibi.
Birini sevdin
o gülünce
gelecek mümkün göründü
sonra öğrendin:
bazı gülüşler
emanetmiş.
Kendini savunacak cümleler kurmadın
çünkü kelimeler
hep geç kaldı.
Bu dünyaya sığmadın
fazla geldin belki
ya da eksik
ama hiç “yerli” olamadın.
Şimdi geceyi taşıyorsun içinde
herkes uyurken
sen uyanık kalıyorsun hayatla.
Ve bu
yenilgi değil.
Bazıları hayatta kalır,
bazıları tanık olur.