Öyle az zaman değil evgin geçen zamanın
Bin beş yüz yıl öteden uzanan özüsün sen
Duru sevgiyi, aşkı, şavkı içen zamanın
Nefsten, şerden arınmış yegane gözüsün sen…
Oğuzlardan soyunum, övüncüm salkım saçak
Yiğitlikle, mertlikle, edeble kucak kucak
Kanımızdaki asil güzelliğin sımsıcak
Karanlığın ışığı, günün ay yüzüsün sen…
Ozanların pirinden yol bulan yoldaş bulan
Hikmeti ilahiyle harmanlanıp yoğrulan
Evliya, Hacıbektaş, Yunus, Karacaoğlan
Ham olanı pişiren; ateşin közüsün sen…
Hünkarlar kereminle, dehan ile beslenmiş
Kopuzunun telleri her gönüle seslenmiş
Mukaddesatla ömrün pürçeklenmiş, süslenmiş
Ayazında demlenen baharın yazısın sen
Alperen öyküleri sarar bizi dört koldan
Haz ile yürüyoruz hazırladığın yoldan
Ne söylesem ne yazsam, yağdırsam sağdan soldan
Cemocan’ın dilinin yetersiz sözüsün sen