gücüne aşığım ellerinin,
sürahiyi saydam var edişine sonra gözlerimi…
dalgalara beyazlığından sürüşüne
diplerde gülüşüne, taşların yüzlerinde su devinimiyle
milyar yıllık esenlemenin midye parçacıklarına eğilimine
gönlünü bir deniz kıyısında ve kentinde en gizli
ve her yanda aşikar edişine,
kuşlarda, yapraklarda, toprakta, sevgiyle dirençle gürleyişine
çiçekli bir zerdali ağacı mısın ne
güneşle oynayan yosun musun istençle
buzdaki kesin yargı sende, çatlatan kabımızı zemheride
ellerinin gücüne doğru savaşımız
günleri ve gülleri devirişine
çakıllara törpü vuran sayen,
ağaçlara daireler çizen kalemin çizgisine
akla direnmek fikri veren kelamın zaferine
suyun meyil bulduğu dağların, kanın aktığı yaraların ardılı adaletine
gayreti karıncadan hafif ve yıldızlardan ağır bir dengeyle
bir çocuğa ve börtü böceğe odaklanacak kadar aynı ciddiyetle
serpilen, dağılan, uçlarda toplanan
güneşine doğru savaşımız, ellerimiz güneşine
ısınan karların evrimi sana inanmak
düşen bir yaprağın umudu ellerine
göz almak yaslı dururken duvarda
kaşıkta dönüşen bir derinliği taşımak ellerine
ve doğa seni çoğaltırken gün ışığıyla
ve deniz senden vururken karalara
ve toprak köpürürken rengarenk
göğe açık mavi bir yoldan
şuraya, şöylece
atomu yıldızla iliştiren ellerinin
gücüne güzelliğine