Bir ekmek dedi garip görünüşlü adam
Verecek param yok ancak şiir var
Bakkal Hüsmen ağa şaşırdı önce
Beğendi sonra bu alışverişi
Şiirler gitti İSTANBUL’a meşhur oldu
Yavuz idi ismi şairin
Verdiler ya yavuklusunu yaban ellere
Delirdi Yavuz attı kendini yollara
Yazdı şiirleri Emine isimli güzel kıza
Geldiler İstanbul’dan tanımak için adamı
Boş bir oda bir sandalye bir masa
Bir de sandık var içi şiir dolu
Ahmak olanı sordu
Uğruna sefil olduğun Emine nerde ama
Yırttı attı gömleği Yavuz
Saçıldı düğmeler odanın dört yanına
Tüm bedenine Emine yazmış
Keskin Bıçağın ucuyla
İşte dedi bağırdı Emine burda
Görmüyor musun hiç gitmedi ki
Emine burda her zaman burda