Erguvan kokulu istanbul sabahlarını
Düşündü evden çıkarken
Hoş kokardı mora yeşile dönerken
Yoğurtçudan önce çıngırağın sesi geldi köşeden
Ardından dünyayı taşıyan
Yaşlı yorgun bir hamala selam verdi
Omuz verdi dik yokuşta
Her sabah olduğu gibi galatadan taksime
Taşıyacaktı yolcularını
Kaytan bıyıklı çakır gözlü vatman
Gün buruktu, kasım soğuk, nasip dedi yürüdü
Perada karşı kaldırımda bir kadın
Kolunda dantelli şemsiyesi
Elinde ıslak mendili gözleri yaşlı
Ardında fötr şapkası dizinde
Elleri yüzünde bir adam, o da ağlıyordu
Taksimden dolmabahçeye akıyordu binler
Çalarken sirenler hüznün son yolculuk sabahında
On kasımda soldu selanikte parlayan güneş
Dedemin gözlerinde doldu
Benden döküldü yaşlar
Onun dilinden benim elimle yazdı kalem