İnsan aniden fark eder
ağaç,
sokaklar,
yağmur,
güneş,
baş dönmesi,
o bildiği ağaç,
o bildiği mekân,
başka bir zamanın iklimi,
aşk tutkusu değil
düşsüz nesnenin boş rengidir.
İnsan aniden pencereyi açar,
öğleden sonranın tazeliğini hissetmek,
gözleriyle kumruları yakalamak,
bulutların geçişini duymak
ve geceye doğru – keyfince – ilerleyen
o sessizliği izlemek için,
ellerin titrediği o geceye doğru açar.
Arka planda
masanın üzerinde boş bir şişe,
boşalmış bir oda,
başıboş bir kuş,
ve tam merkezde,
en ince yağmur misali,
kalp,
sıcak ve şaşkın,
hâlâ yaşam ateşine
ve meleklerin çağrısına kulak veriyor.
Aniden farkına varır insan,
bir geri dönüş olduğunu zamanın,
yüreğin rengini taşıdığını bulutların
ve yeterli olduğunu bunun.
Türkçeye Çeviren: Mesut Şenol