Kaptanını yitirmiş bir gemideyim
Yapyalnız, okyanus ortasında
Yalnızlık her sabah içtiğim su
Hüzün her akşam yediğim
Emekleyen bir çocuğum
Bilmediğim çok şey var yaşamımda
Yüzüyorum gizler ormanında
Ellerim ellerinsiz el değil
Gövdem karanlıkta karınca
Yalnızlığın kardeşi, hüznün has oğluyum
Bütün hüzünler bana göre ölçülür
Ağlayan anaları ben bilirim
Gömülen oğullar benden sorulur
İpe çekilmenin tarihini ben yazdım
Ben okudum çarmıha gerilmeleri
Gaz odalarını, atom bombalarını ben yaşadım
Hiroşima’nın bütün çocukları çocuğum
Soribor’da yakılanlar kardeşimdi
Gemisini yitirmiş bir kaptanım
Uçsuz bucaksız okyanus ortasında
(Yeryüzüne Vuran Telaş’tan)