Irmak kıyısında sessiz, kimsesiz
Uzanıp üstümden geçen uçağa
Hüzünle öğrendim tutulmaz olduğunu
Sarı bir güz gününde
Yapyalnız bir çocuk olduğumu
Bildim ve o günden bugüne
Ellerim böğrümde
Yüzümde hüznü taşıdım
Acıyı yüreğimde
Her şeyi sevecenlikle
Ve bitimsiz bir öfkeyi içimde
Kendime ve herkese
Durmasız dolaşan bir gezgindim
Kimseler ilticamı kabul etmedi
Ben kimselere iltica etmedim
“Herkesin dünyada varsa bir yeri
Ben de bütün dünya benimdir” dedim
İltica ettiğim yüreğimdi
Saklı bir şiirin ardından durmasız
Kendimi gezdim
Bitmedi… Bitmedi
Sonra seni sevdim ve herkesi
Sonra senden ve herkesten tiksindim
Acıdım Afrika’da açlıktan ölenlere
Kahroldum kurşuna dizilenler için
Yüreğim burkuldu işkencelere
En çok kendime acıdım ama
Kendim için üzüldüm ve yüreğim burkuldu
Afrika’daki kadar aç
Kurşuna dizilen kadar diziliydim
Büyük aristokratı acının
Hüznün uslanmaz avcısı
Bir ırmak kıyısında sessiz bir çocuk
Yüreğinde kimsesiz bir mülteci