o puslu omzuna ne de yakışırdım
saçlarım bir dağ gibi susan
göğsünün rüzgârında
incecik dururdum kalabalığında
bakir bir güzellik uğruna
tözden kalkıp ıssızlığa yürürdü
biçimlerdi elleri inancımızı
bir huyu çekerdi dokusundan
geceye benzerdim
sözcüklerin bilincinde tutuşmaktı
bu kuytu yolculuk
ah nasıl da anlardım
uzak bir bakışla aralanırdım
bir oyuncak gibi gücenikken
bahçede unutulmuşluğuna
kör sağır kuyulara serpip zamanı
–bağbozumu telaşı–
yitik bir dal gibi yürürdü toprağı