güne yan yana duran iki gecekondu biziz
ben pembe boyalı tek katlıyım
sen koyu sarı ve iki katlısın
eskimişim pencerelerim yorgun bakıyor
sense merak ve aşkla dolusun
yıkılsan yıkılırım öyle yaslanmışım sıcağına
ben yıkılsam sana bir şey olmaz ama, olmasın da
kuzeye bakan yakamda bir boşluktur rüzgârın üflediği
kırık sevinçleriyle ev halkının dikemediğim bir türlü
sivas’tan kalma bir yangın, direncimi kırar ummadık ayazlara
saçlarımda gün batımı kızıl zamanları ağlar
zaman taşlardır, evrime döşenen bizden habersiz,
sen, benden habersiz değersin ince beline çam ağacının
o benden habersiz öper gençliğini, varsaydığımız
bir şey yitirmişim çocukluğumda
köklerim de yok başlangıcım da
birileri bizden önce atmış adımlarını
aşkımızın ortasına
daha örülmemişken dört duvarımız
kimin elleriyle yıkılmışız yoksunluğa
ben uçuk pembenin yalancısıyım
sen sarının geçici masumluğu
ne ellerim ellerindir
ne sessizliğimi duyarsın
sen gülümserken oysa tüm yeryüzünü duyarım
yüreğimin dibinde
bir annenin yorgunluğuyla
birer kimlikle tutuşturulmuş elimize yasal mutsuzluğumuz
ve devletin iç cebinde sınırihlâlidir uyruğumuz
toprağa tutunup kalksam bedenim
başını sokacak bir çatıdır olsa olsa
kaybetsen sevişgenliğini omzundaki elimin
ağlar mısın neden diye yurtsuzluğumuz