biliyor musun İstanbul
ne güzel şey seninle
aynı sabaha uyanmak
aynı göğün altında
yaşama kucak açmak
martılar simit kapma yarışında
vapurların peşi sıra
“ Üsküdar’a gider iken” bir yağmur alır
götürürür bizi Kızkulesi’e
Hera ile Leandros’un yanına
bir ömürsün ah İstanbul…
Beyoğlu’nun arka sokaklarında
kim okuyacak gözlerindeki hikayeyi
borç alınmış gülücükle gülen çocukların
mastika oynayıp göbek atan kadınların.
şişirip avurtlarını kederle klarnetini üfleyen çingenemle
iplere asılmış yorgun çamaşırlarınla Tarlabaşı’nda
tersanelerde tepe taklak yaşamlarla Tuzla’da
bir kavgasın ah İstanbul…
fısıldıyorsa kulağıma
‘Yarim İstanbul’u mesken mi tuttun’
türküsünü rüzgarlar Anadolu’dan
yanık bir uzun hava geliyorsa varoşlardan
ekleniyorsa ona kendi dillerinden ağıtlar
horon halaya karışıyorsa,
bir de zılgıt çekiliyorsa tilililili…
Eleni’nin meyhanesinde
sirtaki zeybeğe karışıyorsa
bir türküsün ah İstanbul…
bir şiir yaşıyorsam içinde
denizi,Yeditepe’si
dalgası, kavgası olan
ve
Todori, Despina, Anais, Agop
beni çağırıyorsa dostça,
bir şiirsin sen İstanbul;
Mayıs tadında, Kazancı Yokuşu’nla…