katledilen tüm kadınlara…
“kızlar çok konuşmaz” dedi annem
konuşmadım büyüklerin yanında
işte böyle başladı
kadın olmanın ağırlığı
lal oldu dilim
yaralandım…
kabarmaya başlayan göğüslerimi
sakladım, utandım
kısa etek giymemem gerekmiş artık
incindi ilk kadınlığım
yaralandım…
gönüllüydüm ben kadın olmaya
sarıp sarmalayıp duygularımı
çare sanıp evlenmeyi, sığındım
etim çürüdü, düşlerim sürgün
yaralandım…
oğlumdu erim artık
hesaplar istedi
aç bakışlar kümelendi bedenime
asi olunca ben
kapı duvardı yüzler
bağırdım, susmadım, tacizden
yaralandım…
komşumun teyze kızı olur Güldünya
umutları vardı bayram desenli
o iki kez,
ben on kez öldüm.
küçük Medine’yi gömdüler
diri diri Kahta’da
kırdılar erkeklerle gezen ayaklarını
cam kırıkları doldu içime
yaralandım…
ne çok yaram oldu
direniyorum hüzünle yazılsa da adım
tuz basıyorum yaralarıma
lokmanım, dermanım.
yaşamın yarısı da
kavganın yarısı da bizim.
kadınsız açmaz müjde çiçekleri
utkuda ben de varım
kadınım ben!..