(..ben ki yalnız bir adamım evrende
yalnızlık neydi ki yanında evrenin
sordum ‘yal’ nedir yanında evrenin
hiç bileni çıkmadı, bir bileni, neydi?
şimdi ağla, ağla! ağla!
bak sonsuzluğa ve yapışkan kedere
uzayıp giden kana bak, kanda hara
usan, bakarken çocuklara ey insan.
göğün altındayız birlikte, unutma!
göğün altında ve birlikte, unutma!
gördüm, bu alçalmışlıkta o şeyi
ölü minik gövdeler, korku fışkıran
damarlarından korku fışkıran, düm
göğün altındaydık birlikte gör düm.
gülen göz, bakan göz, seven göz,
gör, akan kanda boğulanı afgan’da
kanda! kanda! kandahar’da, kan
gördüm göğün altında, bu alçaklıkta
ağladım yürüdüm yürüdüm ağladım
ra, ağ!lü!düm! düm!lü!ağ! ağ!lü!düm! *
göğün altındaydık birlikte ki gördüm
tanrıları büsbütün unutmuştu onları
nefes nefese afgan‘da bir ceylan o
çığlık çığlığa afgan’da öldürüldü o
öldürüldü kaçtım tım, kandenizine
oradan buzullara, oradan da mağmaya
daha gideyim istedim daha diplere
bu yok olası dünyadan daha diplere
toprağın üstündeyiz birlikte, ey gök
aklımı koru bu yapışkan cinnetten.
gülen göz, bakan göz, seven göz…
gör öleni, yok olup gideni afgan’da
inci diş, mercan diş, gülen ağız
hazırla beni tek ve sonsuz gülüşe
demek ki yalnız insanlarız, öyle mi?
milyarlarca yalnız insanız evrende
kim kime sorsa yalnız bu evrende
koy bileni çıkmasın yal nedir evrende.)
* ra, düm,lü ve ağ farklı dönemlerde inanılmış eski zaman tanrılarıdır.