mümkünü kalmadı başımı alıp geleceğim bir akşam
ansızın geleceğim sokak lambaları uykudayken
uykudayken mor gece, kızıl şafak, akan su..
sesindeki yumuşaklığın mırıl mırıl uğultusu
uykudayken ağustos böceği, karıncalar, kunduz
doldurup göğüs cebime aydınlığını şafağın
dehşeti, kiri, alçaklığı yaka yaka yollarda
kapına geleceğim bir akşam, mümkünü kalmadı.
içimdeki ağrıdan anlıyorum, sesim arıyor makamını
puslu bir sonbahar göğü karanlık, arıyor makamını
toprağın üstünde her gün,
boğsalar da bizi efendileri cennetin
sudan uzak, ateşten uzak, dumandan uzak boğsalar da
cimri, kara, çirkin barbarları yeryüzünün
içimdeki ağrıdan anlıyorum mümkünü kalmadı
alıp başımı geleceğim bir akşam.
evrenin de üstünde bir kalp, gürül gürül işliyor
sen işliyorsun, duyuyorum her gece sokakları
terinin amber kokusu sarıp sarmalamış dünyayı
bunca acının ardından söyleyeceğim besbelli
aşkının yanarak sonsuzluğa anlattığını
yok bu böyle olmayacak böyle gecelerde yapyalnız
alıp başımı geleceğim bir akşam.
üstümüzde karabasan ki, dolanıyor ilahi
illet ile birlik olmuş doğru söz
ver elini çıkalım desem bu karanlık girdaptan
gelemezsin yolda kan, dört yön tufan, ömür kısa
hançerlenmiş sere serpe yatıyor karanlıkta kardeşlik
mümkünü kalmadı sürgüleme hiç kapını
tutup saçlarımdan bu kimsesiz başımı
rüzgarın bile ürktüğü kapına getireceğim bir akşam.
yok, mümkünü kalmadı, geleceğim bu akşam.