Ben mi, ayak sürüyorum bu kışta
Soğuk odalar, kuru dut, pestil,
Üç beş kanto çürüme üzerine
Suyun çürümesi, kentin çürümesi
Rüzgârın söndürdüğü ışığın çürümesi..
Şimdi içi boşalmış ağaca döndü
Bombalanmış köprülerde dolaşan Pars
Ben mi, yaza çıkar mıyım bilmiyorum
Söylesem mi pasajların serinliğini özlediğimi
Caddeleri, dar sokakları, sinema önlerini
Sapınca köşeyi asmalı kahveyi,
İnce bir çisenti yapraklarında
Yalnızca ellerimin uzantısı boşlukta
Yani yalnızlık teyel atan hayatıma
Ben mi, denizin kabuğu, taşın sabrı
Vardır varlığımda dirençli bir kaktüs
Yarın yeniden yürüyebilirim
Bir türkü mırıldanarak sahil boyunca
[Şairin “Yoktur Belki Ahmet Ada Diye Birisi” adlı kitabından.]