çöl susar bir vaha çıkarırım içimden
elim diğer elimi tutar… T. Uyar
Uyar, kadırga dedi de
tutup çıkaramadı aşkı bir türlü
ayakaltı meyhanelerinden
bense kasırga diyorum. kendimi
dilsiz bir buluta emanet ederken
evet, yurtsuz bir seslenişti bu
kırılıp parçalanmaktı çelme takmak
veya kapıp kaçmaktı devin elindeki aynayı
gün dönmesi bir geceye incelip akmak
durulmayıp çözülmekti ebem kuşağı
belki de çileğin çilli yüzüne ay olup düşmek
görmekten kaçmaktı yüzündeki çatlağı
bilirim ki, belki derdi şair umut ederdi
dayardı ağzını körelmiş bir çeşmeye
halaya dururken çöl akbabaları
su bulanır demire keserdi
bir kadının en kuytu yerlerinden
seslenirdi. ota yumulmuş at
Cemal’inde kırmızı bir kuş olurken soluğu
ah olmadı. şimdi daha çok öldüm kendime şair
dönüştüm. kumral bir kedinin sarhoş mırıltısına
suyun altını yaktım. uzandım teneşire
gel şairim. tut elimden, seninle
civciv artığı bir yumurta kabuğuna girelim
kapansın gözlerimiz beyaz bir aldanışa
sen ne dersin bilmem ama?
bu yıl kelebeklerin ömrü
iki güne çıkacakmış diyorlar
ben inanmadım. pencereyi açtım
başımı kaldırıp senin gökdurağına baktım
baktım da. bir tanrı öyle emin başını salladı
inandım. İnanmasına da…
Uyar, sen yine de bana
ucuz bir şaşkınlık ver
ver pirinç çivili bir bıçak sapı
yeşersin elimde şu sapsız hançer
acı ki içimizde
hep aynı acı…