Herkes hangi koordinatlarda yaşadığımı,
baş harflerimin hangi noktalara yaslandığını bilir.
Elimden alınanları geri verirken,
ödeme fişine o kendine has yurttaşlık numaramı yazarım.
Sağlık sigortamda da onu açık ederim,
rızamla sözcüklerimden kan alındığında,
lökositlerimin tam olup olmadığına baksınlar diye.
Bankada da tutarım onu,
tefecilerin gözleri önünde
böylece o numaradan başka hiçbir şeyim olmadığını görsünler diye.
Postacı 47 numarada durur
ve yolunu şaşırmış sözcükleri,
unutkanlık posta kutusuna bırakır.
Dostum ayda bir kez uğrar bana,
dün gece kaç ampulün
boşuna ışık saçtığını okumak için.
Telefon numaram, maaşımı aldığım web sayfasında
herkese açık biçimde durur.
Doğum tarihim parmaklarımın üzerine kazınmıştır
ve elektronik bürokrasinin boşluklarına
kendiliğinden yazılıverir.
Trafik polisi, işe giderken
ana caddeden tam olarak ne zaman geçeceğimi bilir
ve her seferinde beni durdurup
şunu söyler:
Virajlara çok hızlı ve pervasızca giriyorsun,
koordinatlar üzerinde hareket etme konusunda ise harikasın
eğer bu yeteneğin olmasaydı, hayatta kalamazdın.
Sonra hatırlarım ki
yaya geçitlerini,
ünlem işaretli üçgenleri
ve ana caddelerin girişindeki “Dur” levhalarını
aslında kendi elim çizmiştir.
Ve ben devam ederim… aynı koordinatlar üzerinde,
yabancı sistemlerin içinde, kendi kurallarımla ama hayatta kalırım.
Çünkü hayatım, koordinatların olmadığı bir düşte yaşar
o düşte sürekli olarak
yeniden ve yeniden doğarım.
Türkçeye Çeviren: Mesut Şenol