Federico García Lorca’ya
Keskin şimşeklerin rengi değil bu;
hayatın kayıtsızlığıyla solmuş,
can sıkıntısıyla biçimini yitirmiş,
kurak tarlaların o parlak altın rengi.
Parçalanmış çığlıkların sesi değil;
kükreyen, arsız bir gürültü değil,
bir yaprak parçasının hışırtısı,
kendini gizlemeye çalışan bir cırcır böceğinin sesi.
Boğucu, kötücül bir koku değil;
henüz olgunlaşmamış nektarın kokusu,
geceleri utangaçça soyunan
zarif kıvrımların ve ayların kokusu.
Sürüklenip gitmenin o hoyratlığı değil;
çiçeklerin karşılık verdiği okşayışlar,
koruyucu eğrelti otları,
ve yağlı ardıç meyveleri.
Ağızda biriken nefret tortusu değil;
mersin ve agavın özsuları,
defne ve ekmek kokusu,
anlık yaşamların o güzel esintisi.
Manolyanın büyüleyici beyazlığına
ince bir morluk katan o renge
hafifçe dokunduğumda, seninle konuşuyorum.
Türkçeye Çeviren: Mesut Şenol